| historie |
| Al van jongs af aan was Carlo niet alleen geïnteresseerd in het spelen, maar ook in het opnemen van muziek. Aanvankelijk gebruikte hij daarvoor een cassetterecorder en later een oude bandopnemer. Naarmate de techniek evolueerde, schafte hij zich meer geavanceerde apparatuur aan. Zo kwam er in 1977 een 4-sporen recorder in huis die in 1988 vervangen werd door een 8-sporen. Bovendien werd het rek met randapparatuur langzaam aan hoger en hoger. |
| De passie voor het opnemen van muziek begon echter een dure hobby te worden. Zeker toen Carlo in 1994 een professionele 16-sporen tape recorder installeerde in de schuur naast het huis van zijn ouders (zie foto hieronder). Om de investeringen gedeeltelijk te recupereren, begon hij in 1996 naast zijn eigen muziek ook die van anderen op te nemen. Dat bleek een goede zet te zijn, want algauw vonden heel wat groepen en muzikanten van diverse pluimage (rock, pop, punk, metal, levenslied, kleinkunst, klassiek, country, blues, jazz...) de weg naar zijn opnamestudio. |
| De 16-sporen tape recorder bewees goede diensten. Zelfs
toen er her en der met digitale opnametechnieken werd geëxperimenteerd,
bleef Carlo trouw aan "echte band". In het beginstadium liet
immers de kwaliteit van digitale opnames nog veel te wensen over. Pas
in 2003, toen er convertors op de markt kwamen die het analoge signaal
op een goede manier konden omzetten naar digitaal, schakelde ook Carlo
over op de nieuwste techniek. Vandaag de dag wordt praktisch alles digitaal
opgenomen. De mogelijkheden die daarmee gepaard gaan, zowel technisch
als muzikaal, zijn met analoge apparatuur niet meer te evenaren. De 16-sporen tape recorder belandde echter niet bij het oud vuil. Voor puristen die alles analoog willen zoals vroeger, haalt Carlo graag zijn oude machine uit de kast. |
| Begin 2005 deed zich de mogelijkheid voor om even buiten het centrum van Kaulille een pand te kopen dat uitermate geschikt was voor de inrichting van een opnamestudio. Bij de restauratie hield men rekening met de bestemming van het gebouw, en dus kregen de muren drie lagen geluidsisolatie. Zelfs het glas in de ramen werd speciaal uitgekozen voor zijn isolerende eigenschap: het is van dezelfde soort waarmee de omwonenden van de luchthaven van Zaventem vliegtuiglawaai buitenshuis houden. Nadat de renovatiewerken achter de rug waren, kon Carlo zich de trotse eigenaar noemen van een splinternieuwe opnamestudio met een totale oppervlakte van 56 m2 (32 m2 opnameruimte en 24 m2 voor de regie). |
 |